Periyava Experience
மகாராஷ்டிரா மாநிலம் – பண்டரிபுரம் அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் காஞ்சி மகாபெரியவர் முகாமிட்டிருந்தார்.
அந்த இடம் இயற்கை எழிலால் நிரம்பியிருந்தது.பசுமையாக விரிந்த வயல்வெளிகள்...அவற்றைச் சுற்றி நிழல் தரும் மரங்கள்...நடுவில் எளிமையான ஓலைக்குடிசை...அந்தச் சிறிய குடிசையில்தான் மகாபெரியவர் தங்கியிருந்தார்.
அவரது வாழ்வைப் போலவே...அந்த முகாமும் எளிமையின் அடையாளமாக இருந்தது. பக்தர்களுக்கான அன்னசேவைகாஞ்சிபுரம் மடத்தைச் சேர்ந்த சிலதொண்டர்களும்அவருடன்இருந்தனர்.அவர்களுக்கும்...மகாபெரியவரின் பிக்ஷைக்காகவும்...அன்புடன் சமையல் செய்தவர் வேதபுரி மாமா.
அவர் மிகுந்த பக்தியுடன் சமைத்து, அனைவருக்கும் உணவு பரிமாறத் தயாரானார். மகாபெரியவரின் கருணைபிக்ஷைமுடிந்தபிறகு...மகாபெரியவர் குடிசைக்கு வெளியே அமர்ந்து...அங்கு வந்திருந்த கிராம மக்களிடம் ஆன்மீக உபதேசங்களை பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார்.
அந்த உரையாடல் முடிந்ததும்...
அவர் அருகில் இருந்த தொண்டரிடம் மெதுவாகச் சொன்னார்.
"இவர்களுக்கும் சாப்பாடு போடுங்கள்."
அந்த வார்த்தை...
அன்னதானத்தின் கதவைத் திறந்தது.
ஒருவர்... இருவர்... பத்துபேர்...
முதலில்...
கிராமத்தைச் சேர்ந்த சுமார் பத்து பேர் உணவருந்தச் சென்றனர்.
அவர்கள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் நேரத்தில்...
மேலும் சிலர் மகாபெரியவரை தரிசிக்க வந்தனர்.
அவர்களையும் பார்த்த மகாபெரியவர்...
"நீங்களும் போய் சாப்பிட்டு வாருங்கள்."
என்று அன்புடன் அனுப்பினார்.
சிறிது நேரத்தில்...
மீண்டும் புதிய பக்தர்கள் வந்தனர்.
அவர்களுக்கும் அதே அழைப்பு.
"முதலில் அன்னம் அருந்துங்கள்."
இவ்வாறு...
தொடர்ந்து பலர் வந்தார்கள்.
அனைவரையும் மகாபெரியவர் அன்போடு உணவருந்த அனுப்பிக் கொண்டே இருந்தார்.
தொண்டர்களின் ஆச்சரியம்
இதைப் பார்த்த மடத் தொண்டர் ஒருவருக்கு ஆச்சரியம்.
அவர் வேதபுரி மாமாவிடம் வந்து கேட்டார்.
"மாமா!
சுவாமிகளை தரிசிக்க வந்த அனைவரையும் சாப்பிட அனுப்பிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.
இவ்வளவு பேருக்கு எப்படி உணவு போதுகிறது?"
அவரது முகத்தில் ஆச்சரியமும்...
சிறிய கவலையும் தெரிந்தது.
வேதபுரி மாமாவின் பதில்
வேதபுரி மாமா சிரித்தார்.
பின்னர் மெதுவாகச் சொன்னார்.
"இன்று சாதம் இருந்த பாத்திரம்...
அள்ள அள்ளக் குறையாத அட்சய பாத்திரமாக மாறிவிட்டது.
அதேபோல் குழம்பும்...
கறியும்...
எடுக்க எடுக்க குறையவே இல்லை."
அவர் மகாபெரியவரை நோக்கிக் கைகளை கூப்பி...
"இதோ இங்கே அன்னபூரணியின் கருணை இருக்கும்போது...
எதற்கு குறை வர வேண்டும்?"
என்று நெகிழ்ச்சியுடன் கூறியதாக பக்தி மரபுகள் கூறுகின்றன.
மகாபெரியவரின் புன்னகை
சிறிது நேரம் கழித்து...
மகாபெரியவர் வேதபுரி மாமாவை அழைத்தார்.
எதுவும் தெரியாதவர் போல...
அமைதியாகக் கேட்டார்.
"வேதபுரி...
நிறைய பேரை சாப்பிட அனுப்பிக்கொண்டே இருந்தேனே...
அனைவருக்கும் சாப்பாடு போட்டாயா?"
வேதபுரி மாமாவின் கண்கள் கலங்கின.
அவர் பணிவுடன் பதிலளித்தார்.
"அள்ளித் தரும் அன்னபூரணியான நீங்கள் இருக்கும்போது...
எனக்கு என்ன குறை?
அனைவரும் திருப்தியாக உணவருந்தினார்கள்."
மகாபெரியவர் புன்னகைத்தார்.
அந்த புன்னகையில்...
கருணையும்...
ஆசீர்வாதமும்...
அமைதியும் நிறைந்திருந்தது.
இந்த நிகழ்வின் ஆன்மீகப் பொருள்
இந்த நிகழ்வை பக்தர்கள் மகாபெரியவரின் கருணை மற்றும் அன்னபூரணி கடாட்சத்தை எடுத்துரைக்கும் ஒரு பக்தி மரபு நிகழ்வாக நினைவுகூருகின்றனர்.
காஞ்சி மகாபெரியவர் என்று பக்தர்களால் அன்புடன் அழைக்கப்படும் ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி மகாசுவாமிகள் அவர்களின் வாழ்க்கையைச் சுற்றி எண்ணற்ற ஆன்மிக அனுபவங்களும், பக்தர்களின் நினைவுகளும் சொல்லப்பட்டு வருகின்றன.
அவருடைய எளிமையான வாழ்க்கை…
அளவற்ற கருணை…
ஆழமான ஞானம்…
மற்றும் பக்தர்களுக்கு ஏற்பட்டதாகக் கூறப்படும் பல்வேறு அனுபவங்கள்…
இன்றும் அவரை நினைக்கும் ஒவ்வொரு பக்தரின் மனதிலும் ஒரு தனி நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகின்றன.
அப்படிப்பட்ட ஒரு பக்தி அனுபவமாகச் சொல்லப்படும் சம்பவம்தான் இது.
வெள்ளிக்கிழமையும் பௌர்ணமியும் சேர்ந்த நாள்!
அன்று ஒரு விசேஷமான நாள்.
வெள்ளிக்கிழமையும் பௌர்ணமியும் ஒரே நாளில் வந்திருந்தன.
அன்று மடத்தில் வழக்கத்தைவிட அதிகமான பக்தி நிறைந்த சூழல் நிலவியது.
மாலை நேரம் கடந்து கொண்டிருந்தது.
பௌர்ணமி பூஜைக்கான ஏற்பாடுகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தன.
மகாபெரியவர் வழக்கம்போல மிகவும் எளிமையாகவும், அமைதியாகவும் பூஜையில் ஈடுபட்டார்.
பூஜை நிறைவடைந்தது.
பௌர்ணமி நாள் என்பதால்…
அந்த இரவின் நிலவை தரிசிப்பது அவருடைய வழக்கமான ஆன்மிக ஒழுக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்ததாக பக்தர்கள் நினைவுகூர்கிறார்கள்.
பூஜை முடிந்ததும் மகாபெரியவர் மடத்தை விட்டு வெளியே வந்தார்.
அவர் மெதுவாக வானத்தை நோக்கி அண்ணாந்து பார்த்தார்.
ஆனால்…
அங்கே நிலா இல்லை!
வானம் முழுவதும் மேகங்கள் சூழ்ந்திருந்தன.
“பெரியவா… சந்திர தரிசனம் கஷ்டம்!”
அருகில் நின்றிருந்த ஒரு தொண்டர் வானத்தைப் பார்த்தார்.
பின்னர் மகாபெரியவரை நோக்கி மெதுவாகச் சொன்னார்:
“பெரியவா…
வானம் முழுக்க மேகமூட்டமா இருக்கு.
இன்னைக்கு சந்திர தரிசனம் செய்யறது கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கும் போல…”
மகாபெரியவர் அமைதியாக அவரைப் பார்த்தார்.
“அப்படியா?”
என்று மட்டும் கேட்டார்.
அதற்குப் பிறகு சில நொடிகள் வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
பக்தர்களும் அமைதியாக நின்றனர்.
யாருக்கும் என்ன நடக்கப் போகிறது என்று தெரியவில்லை.
அடுத்த நொடி…
மகாபெரியவர் தன்னுடைய வலது கையை உயர்த்தினார்.
அந்தக் கையை மெதுவாக அப்படியும் இப்படியுமாக அசைத்தார்.
அதைப் பார்த்தால்…
தொலைவில் நின்ற ஒருவரை,
“இங்கே வா…”
என்று அன்புடன் அழைப்பது போலத் தோன்றியது.
அருகில் இருந்தவர்கள் ஒன்றும் புரியாமல் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
சில நொடிகள் சென்றன.
பிறகு…
வானத்தில் மாற்றம் ஏற்பட்டதாக அங்கு இருந்தவர்கள் அனுபவித்ததாக இந்த பக்திக் கதை கூறுகிறது.
மெதுவாக மேகங்கள் விலகத் தொடங்கின.
மேகங்களுக்கு நடுவே ஒரு சிறிய இடைவெளி தோன்றியது.
அந்த இடைவெளி பெரிதாகியது.
அடுத்த கணம்…
பௌர்ணமி நிலா பளிச்சென்று வெளிப்பட்டது!
நிலவொளி சுற்றிலும் பரவியது.
அங்கே நின்றிருந்த பக்தர்கள் ஆச்சரியத்தில் உறைந்து போனார்கள்.
சிலர் கைகளை கூப்பினர்.
சிலர் மகாபெரியவரை பார்த்தனர்.
சிலருடைய கண்களில் கண்ணீர்.
“இது எப்படி சாத்தியம்?”
என்ற கேள்வி பலருடைய மனதிலும் எழுந்திருக்கலாம்.
ஆனால்…
மகாபெரியவர் மட்டும் எதுவும் நடக்காதது போல அமைதியாக நிலவை தரிசித்தார்.
அவருக்கு அற்புதம் என்பது பெருமை காட்டுவதற்கான விஷயம் அல்ல.
இறைவனை நினைப்பதே வாழ்க்கையின் உண்மையான அற்புதம் என்பதே அவருடைய வாழ்வின் வழிகாட்டுதலாக இருந்தது.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Curabitur laoreet cursus volutpat. Aliquam sit amet ligula et justo tincidunt laoreet non vitae lorem. Aliquam porttitor tellus enim, eget commodo augue porta ut. Maecenas lobortis ligula vel tellus sagittis ullamcorperv vestibulum pellentesque cursutu.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Curabitur laoreet cursus volutpat. Aliquam sit amet ligula et justo tincidunt laoreet non vitae lorem. Aliquam porttitor tellus enim, eget commodo augue porta ut. Maecenas lobortis ligula vel tellus sagittis ullamcorperv vestibulum pellentesque cursutu.